Από: 3o ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΠΑΡΑΛΙΑΣ ΠΑΤΡΩΝ <mail@3nip-paral.ach.sch.gr>
Θέμα: εγκύκλιος 1 2011
Προς: onarpaidi@yahoo.gr
Ημερομηνία: Δευτέρα, 7 Φεβρουάριος 2011, 10:57

                                                                                   Πάτρα, 7-2-11

     ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ                                                                                                                           

        ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ                                                         Αρ. Πρωτ. 5

ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ & ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ                                    

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ Α/ΘΜΙΑΣ ΚΑΙ                                Εγκ. 1

 Β/ΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

64^η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ     ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ         Προς: τις/τους Νηπιαγωγούς

            ΕΔΡΑ: ΠΑΤΡΑ                                                                 Δ/νσης, 1^ου και 5^ουΓραφείου

             Π.Ε. Ν.Αχαΐας

             

                                                            ΚΟΙΝ.:1. ΥΠ.Ε.Π.Θ. Δ/νση Προσωπικού

Ταχ. Δ/νση: Πατρέως 53                                 Π.Ε. Τμήμα Α΄ Αθήνα

Τ.Κ.26221                                                       2. ΥΠ.Ε.Π.Θ. Δ/νση Σπουδών Π.Ε.

Πληρ.: Ζαχαρούλα Βοϊνέσκου                  3. Παιδαγωγικό Ινστιτούτο

Τηλέφωνο: 2610 338875                               4. Περιφερειακό Δ/ντή Π. και Δ.

Fax: 2610 338875                                                       Εκπ/σης  Δυτ. Ελλάδας

5. Δ/ντή Π.Ε. Ν.Αχαΐας

                                                                        6. Προϊσταμένους των 1^ου και 5^ου

                                                                                    Γραφείων Ν.Αχαϊας    

Θέμα 1^ο : “Προγραμματισμός Σεμιναρίου με τις/τους νηπιαγωγούς της 64^ηςΠεριφέρειας”

Κατόπιν εγκρίσεως του Περιφερειακού Διευθυντή Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης Δ. Ελλάδας στις 15 Φεβρουαρίου 2011, ημέρα Τρίτη, θα πραγματοποιηθεί σεμινάριο των Νηπιαγωγών, των δημοσίων και ιδιωτικών Νηπιαγωγείων, της 64^ης Περιφέρειας Προσχολικής Αγωγής στην αίθουσα του Μεγάρου Λόγου και Τέχνης, με θέμα: «Η αφήγηση του παραμυθιού στην εκπαιδευτική διαδικασία». Εισηγητής θα είναι ο παραμυθάς και παιδαγωγός Δημήτρης Αβούρης.

Η παρακολούθηση του σεμιναρίου είναι υποχρεωτική για όλες/ους τις/τους νηπιαγωγούς. Παρακαλείστε, δε, να βρίσκεστε στο χώρο αυτό στις 9.00 π.μ. ακριβώς. Η λήξη του σεμιναρίου θα γίνει στις 13.00.

Θέμα 2^ο : “Προσφορά στο Καραμανδάνειο Νοσοκομείο Παίδων”

            Οι συνάδελφοι που έχουν ταλέντο στη ζωγραφική και που επιθυμούν να συμβάλλουν στην προσπάθεια αλλαγής των χώρων του Νοσοκομείου να το δηλώσουν άμεσα στο γραφείο της σχολικής συμβούλου.

Θέμα 3^ο: Φωτοτυπίες - Εργασίες για το σπίτι

            Σας υπενθυμίζουμε ότι οι δραστηριότητες των παιδιών, που φοιτούν στα Νηπιαγωγεία, πρέπει να είναι δημιουργικές  και να αναπτύσσουν την κριτική και δημιουργική τους σκέψη. Σε αυτό συμβάλλουν, εκτός των άλλων οι ελεύθερες δραστηριότητες. Η χρήση φωτοτυπιών πρέπει να αποφεύγεται.

            Επίσης, εφιστούμε την προσοχή σας, όσον αφορά τις εργασίες στο σπίτι. Δεν δίδονται εργασίες για το σπίτι στα παιδιά του Νηπιαγωγείου. Η συνεργασία με την οικογένεια κινείται στα πλαίσια που αναφέρει ο Οδηγός Νηπιαγωγού (σελ.53-56).

                        Η Σχολική Σύμβουλος της 64^ης Περιφέρειας Προσχ. Αγωγής

                                                     Ζαχαρούλα Βοϊνέσκου

Του περιεχομένου της εγκυκλίου παρακαλούνται να λάβουν γνώση ενυπόγραφα όλοι οι εκπαιδευτικοί

                       

Τεύχος 3

Τεύχος 3 -Άνοιξη 2011
Περιεχόμενα

5,  Το φιλί της Ανάστασης
6,  Στραβός βελόνα γύρευε σε έναν αχυρώνα και ο κουφός τού έλεγε πως άκουσ’ έναν κρότο
7, Το λαϊκό παραμύθι, χώρα αξιών (Δημήτρης Αβούρης)
11, Πώς δουλεύουμε το παραμύθι μέσα από το πρόγραμμα σπουδών του Νηπιαγωγείου (Ρούλα Καραχάλιου)
21, Παραμύθια από το Εργαστήρι Ειδικής Αγωγής Άργους Ορεστικού (Ευδοξία Μιχαηλίδου)
41, Τα παιδιά γράφουν για το παραμύθι
53, Το παραμύθι των παιδιών
63, Παραμύθια – Σχόλια στην επικαιρότητα
82, Τα παραμύθια και οι παραμυθάδες της Μυκόνου Ευαγγελία Βερώνη Καμμή
105, Δουλεύοντας με το παραμύθι στην ομάδα συμβουλευτικής γονέων (Κατερίνα Μενάγια)
113, Νεοελληνικό λαϊκό παραμύθι
155, Παραδοσιακά παραμύθια για τη Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα
163 Ένας παραμυθάς θυμάται (Βασίλειος Δροσάτος)

«και ... ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς ...;;» Σεμινάριο γραφής και αφήγησης παραμυθιών

Το περιοδικό «Το Παραμύθι» της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης «Όναρ μέσω τέχνης» και το περιοδικό «Εκ-Παιδεύω» σας καλούν σε μια και μοναδική παιδευτική εμπειρία:

«και ... ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς ...;;»

Σεμινάριο γραφής και αφήγησης παραμυθιών

Το σεμινάριο απευθύνεται σε μουσικοπαιδαγωγούς, δασκάλους, εμψυχωτές, ηθοποιούς, performers, σπουδαστές παιδαγωγικών σχολών, νηπιαγωγούς, γονείς και σε όσους έρχονται σε επαφή με τα παιδιά. Διεξάγεται σε ένα ζεστό, φιλόξενο και απολύτως προσιτό πνευματικό χώρο στο κέντρο της Αθήνας.

Κυριακή 20 Μαρτίου 2011 ώρα 9.30 - 15.30

Βιβλιοκαφέ «Έναστρον» - Σόλωνος 101. Αθήνα

Σε μια εποχή δύσκολη, όπου το παραμύθι λειτουργεί σαν καταφύγιο και λύτρωση, ο «παραμυθάς» αναλαμβάνει σημαντική κοινωνική ευθύνη.

Ποια τα οφέλη της αφήγησης των παραμυθιών κατά την διάρκεια της εκπαιδευτικής διαδικασίας;

Τι είδους μηνύματα περνάνε τα παραμύθια στα παιδιά και πώς αυτά μπορεί να τα χρησιμοποιήσει ο εκπαιδευτικός  για να ξορκίσει φόβους, να προβάλει ηθικές αρχές, να τονώσει την φαντασία, ή ακόμα και για να μεταδώσει γνώσεις;

Πώς ένας γονιός μπορεί να γίνει ο καλύτερος παραμυθάς για το παιδί του;

Πώς μπορούμε να γράψουμε το δικό μας παραμύθι;

Η τέχνη της αφήγησης των παραμυθιών έχει αποδειχθεί πως συμβάλλει στην εκτόνωση και ανακούφιση του αφηγητή και του ακροατή θεατή. Η συμμετοχή στην ροή του μύθου και η ταύτιση με τους ήρωες επιτρέπουν στο παιδί να αντλήσει κουράγιο, δύναμη και γνώση.

Η επιλογή των κατάλληλων παραμυθιών, ο τρόπος απόδοσης και αφήγησής τους, ανάλογα με την κάθε περίπτωση, και οι δυσκολίες που καλείται να αντιμετωπίσει ο «παραμυθάς» στον χώρο της αφήγησης είναι τα βασικά σημεία στα οποία θα σταθεί ο εισηγητής του σεμιναρίου, Δημήτρης Αβούρης.

Αφηγητής παραμυθιών και συγγραφέας ο ίδιος, με μεγάλη εμπειρία από παραστάσεις σε σχολεία και με καθημερινή εθελοντική δράση στα Νοσοκομεία Παίδων εδώ και εννέα χρόνια, θα δώσει απαντήσεις σε ερωτήσεις όπως: πώς προσεγγίζουμε τα παιδιά, τι λέμε και τι όχι, τι κάνουμε και τι αποφεύγουμε να κάνουμε, πώς κερδίζουμε την εμπιστοσύνη τους και με ποιον τρόπο τα καλούμε να συμμετάσχουν στην αφήγηση.

Αυτά και άλλα πολλά, σε μια προσπάθεια να υπενθυμίσουμε την εκπαιδευτική αξία της αφήγησης παραμυθιών και να εξοπλίσουμε τους ενδιαφερόμενους μελλοντικούς «παραμυθάδες», με γνώσεις για την επαφή τους με την ιδιαίτερη πραγματικότητα του κόσμου των παραμυθιών.

Κόστος συμμετοχής: 30 ευρώ (Ειδική τιμή για φοιτητές: 15 ευρώ)

Στους συμμετέχοντες θα δοθεί βεβαίωση παρακολούθησης.

Πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής μέχρι 15 Μαρτίου:

• Περιοδικό «Εκ-Παιδεύω»: Τηλ: 210.960.89.88, Κιν: 6932632561, E-mail: paidevo@otenet.gr
• Περιοδικό «Το Παραμύθι»: Τηλ: 210.77.50.653, Κιν: 6976330933, E-mail: info@onar-paidi.gr

Το φιλί της Ανάστασης
ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΛΟΓΙΑ που δεν γράφηκαν ποτέ μα έμειναν για πάντα. Λόγια των παραμυθιών, λόγια παρηγοριάς, ελπίδας, Ανάστασης. Ειπώθηκαν από ανθρώπους που δεν ήξεραν να διαβάσουν ούτε να γράψουν, μα έγραφαν στον νου τους τη ζωή. Λόγια που γράφτηκαν για πάντα στη μνήμη, όταν ο άνθρωπος είχε μνήμη. Ό,τι του χρειαζόταν το ‘γραφε στον νου, με τον νου, ως νοήμων. Έτσι τα σημαντικά των αιώνων έμειναν στον νου των γενεών. Τα αληθινά, τα μεγάλα, τα πανανθρώπινα.
Τις νύχτες της χειμερινής ισημερίας, οι άνθρωποι με τα παραμύθια κοίταζαν στο φως του κεριού τα μάτια των συντρόφων, των παιδιών, προσμένοντας το έαρ, κι εκεί ακούγονταν πάντα οι μεγάλες αλήθειες, που δεν τελείωναν ποτέ. Κάθε μέρα περίμεναν την μεγάλη αποσπερίδα για να συνεχίσουν από εκεί που έμειναν όταν η φλόγα έσβησε την προηγούμενη νύχτα. Για να ακούσουν ξανά αυτά που έδειχναν τον δρόμο να ξεκουραστεί η ψυχή, να φανταστεί ο νους, να δουν τα μάτια πιο πέρα, πιο μακριά, μέχρι εκεί που υπάρχει πάντα η ζωή, μέχρι ο θάνατος να εκδιωχθεί από την καθημερινότητα. Μέχρι το άδικο να εξοντωθεί μέχρι το δίκαιο να επικρατήσει, μέχρι η ψυχή να αναστηθεί και δρόμο να πάρει και δρόμο να αφήσει με τα μάτια πάντα ανοιχτά. Για να δικαιώσει την ύπαρξη της.
Προσμένοντας την Ανάσταση κάθε δικαίου, ο αγώνας κάθε ήρωα μεγάλος, τα πάθη και τα λάθη κάθε μέρα στον ανθρώπινο δρόμο. Αν δεν τα κάνεις, αν δεν τα συναντήσεις, δεν θα τα ξεπεράσεις. Λάθη και πάθη, μικρά και μεγάλα, όλα δικά μας. Και κάπου εκεί ο θάνατος να παλεύει με τη ζωή και στο τέλος πάντα να δικαιώνεται η πίστη. Η μοναδική ελπίδα για να ζήσουμε εμείς καλά και οι άλλοι που θα πιστέψουν ότι μπορούν ακόμη καλύτερα. Γιατί η ζωή είναι εδώ, μόνο που θέλει να τη κοιτάμε στα μάτια. Τότε φωτίζεται και συμβαίνει κάτι μαγικό. Γίνεται ένα κερί που δεν σβήνεται ποτέ μα πάντα τρεμοπαίζει και ομορφαίνει το πρόσωπο και το χέρι που με φροντίδα και αγωνία το κρατά. Το κερί της ζωής στο ανθρώπινο δράμα, το φιλί της αγάπης. Το κερί της Ανάστασης που φωτίζει τα πρόσωπα. Τα λόγια των παραμυθιών, που φωτίζουν αιώνες, για να δείξουν τον δρόμο για τη μεγάλη νίκη της ζωής.

Ο εκδότης

ΜΗΝΙΑΙΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΓΡΑΦΗΣ ΚΑΙ ΑΦΗΓΗΣΗΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ

Μηνιαίο σεμινάριο αφήγησης και γραφής παραμυθιών:

 Σάββατο 12 Φλεβάρη 2011, 17.00π.μ .-20.00π.μ.

Κυριακή 13 Φλεβάρη 2011, 11.00 π.μ.-14.00 μ.μ.

Σάββατο 19 Φλεβάρη 2011, 17.00π.μ .-20.00π.μ

Κυριακή 20 Φλεβάρη 2011, 11.00 π.μ.-14.00 μ.μ.

Σύνολο εκπαίδευσης: 12 ώρες

Κόστος : 120 ευρώ

 Απευθύνεται σε μουσικοπαιδαγωγούς, δασκάλους, εμψυχωτές, ηθοποιούς, performers, σπουδαστές παιδαγωγικών σχολών, νηπιαγωγούς, γονείς και σε όσους έρχονται σε επαφή με τα παιδιά.

 Ποια τα οφέλη της αφήγησης των παραμυθιών κατά την διάρκεια της εκπαιδευτικής διαδικασίας;

Τι είδους μηνύματα περνάνε τα παραμύθια στα παιδιά και πώς αυτά μπορεί να τα χρησιμοποιήσει ο εκπαιδευτικός  για να ξορκίσει φόβους, να προβάλλει ηθικές αρχές, να τονώσει την φαντασία, ή ακόμα και για να μεταδώσει γνώσεις;

Πως ένας γονιός μπορεί να γίνει ο καλύτερος παραμυθάς για το παιδί του;

Πως μπορούμε να γράψουμε το δικό μας παραμύθι;

       Η τέχνη της αφήγησης των παραμυθιών έχει αποδειχθεί πως συμβάλλει στην εκτόνωση και ανακούφιση του αφηγητή και του ακροατή θεατή. Η συμμετοχή στην ροή του μύθου και η ταύτιση με τους ήρωες επιτρέπουν στο παιδί να αντλήσει κουράγιο, δύναμη και γνώση.

Η επιλογή των κατάλληλων παραμυθιών, ο τρόπος απόδοσης και αφήγησής τους, ανάλογα με την κάθε περίπτωση, και οι δυσκολίες που καλείται να αντιμετωπίσει ο «παραμυθάς» στον χώρο της αφήγησης είναι τα βασικά σημεία στα οποία θα σταθεί ο εισηγητής του εργαστηρίου, Αβούρης Δημήτρης.

 Αφηγητής παραμυθιών και συγγραφέας ο ίδιος, με εμπειρία από παραστάσεις σε σχολεία και με καθημερινή εθελοντική δράση στα Νοσοκομεία Παίδων εδώ και εννέα χρόνια, θα δώσει απαντήσεις σε ερωτήσεις όπως: πώς προσεγγίζουμε τα νοσηλευόμενα παιδιά, τι λέμε και τι όχι, τι κάνουμε και τι αποφεύγουμε να κάνουμε, πώς κερδίζουμε την εμπιστοσύνη τους και με ποιόν τρόπο τα καλούμε να συμμετάσχουν στην αφήγηση.

Αυτά και άλλα πολλά, σε μια προσπάθεια να υπενθυμίσουμε την θεραπευτική αλλά και εκπαιδευτική αξία της αφήγησης παραμυθιών και να εξοπλίσουμε τους ενδιαφερόμενους μελλοντικούς «παραμυθάδες», με γνώσεις για την επαφή τους με την ιδιαίτερη πραγματικότητα του κόσμου των παραμυθιών.

Βύρωνος 60 Καλαμάτα 1ος όροφος

Για πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής: 27210 82074 & 6949 292784

Περιορισμένος αριθμός θέσεων

Περιμένουμε τα σκίτσα σας!

Το περιοδικό το παραμύθι σας καλεί να δημιουργήσετε! Όποιος θέλει μπορεί να φτιάξει ένα πρωτόγραμμα και να το στείλει στο email μας. Τα γράμματα με τα οποία ξεκινούν τα παραμύθια στο περιοδικό μας, όπως έχετε προσέξει είναι το Μ (ια φορά κι έναν καιρό) ή το Η (ταν μια φορά κι έναν καιρό). Περιμένουμε τα σκίτσα σας και τις ιδέες σας!

Ανακοίνωση

Το περιοδικό το παραμύθι σας ανακοινώνει ότι μεταφράζεται στα Αγγλικά και θα κυκλοφορήσει σε όλο τον κόσμο!!!!

ΠΑΣΧΑ ΣΤΗΝ ΖΑΚΥΝΘΟ ΜΕ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Εργαστήριο αφήγησης και γραφής παραμυθιών:
• Τρίτη 26/4 - Παρασκευή 29/4
Άφιξη Δευτέρα 25/4

Κόστος συμμετοχής : 250 ευρώ
...
Απευθύνεται σε μουσικοπαιδαγωγούς, δασκάλους, εμψυχωτές, ηθοποιούς, performers, σπουδαστές παιδαγωγικών σχολών, νηπιαγωγούς, γονείς και σε όσους έρχονται σε επαφή με τα παιδιά.
Ποια τα οφέλη της αφήγησης των παραμυθιών κατά την διάρκεια της εκπαιδευτικής διαδικασίας;
Τι είδους μηνύματα περνάνε τα παραμύθια στα παιδιά και πώς αυτά μπορεί να τα χρησιμοποιήσει ο εκπαιδευτικός για να ξορκίσει φόβους, να προβάλλει ηθικές αρχές, να τονώσει την φαντασία, ή ακόμα και για να μεταδώσει γνώσεις;
Πως ένας γονιός μπορεί να γίνει ο καλύτερος παραμυθάς για το παιδί του;
Πως μπορούμε να γράψουμε το δικό μας παραμύθι;
Η τέχνη της αφήγησης των παραμυθιών έχει αποδειχθεί πως συμβάλλει στην εκτόνωση και ανακούφιση του αφηγητή και του ακροατή θεατή. Η συμμετοχή στην ροή του μύθου και η ταύτιση με τους ήρωες επιτρέπουν στο παιδί να αντλήσει κουράγιο, δύναμη και γνώση.
Η επιλογή των κατάλληλων παραμυθιών, ο τρόπος απόδοσης και αφήγησής τους, ανάλογα με την κάθε περίπτωση, και οι δυσκολίες που καλείται να αντιμετωπίσει ο «παραμυθάς» στον χώρο της αφήγησης είναι τα βασικά σημεία στα οποία θα σταθεί ο εισηγητής του εργαστηρίου, Αβούρης Δημήτρης.
Αφηγητής παραμυθιών και συγγραφέας ο ίδιος, με εμπειρία από παραστάσεις σε σχολεία και με καθημερινή εθελοντική δράση στα Νοσοκομεία Παίδων εδώ και εννέα χρόνια, θα δώσει απαντήσεις σε ερωτήσεις όπως: πώς προσεγγίζουμε τα νοσηλευόμενα παιδιά, τι λέμε και τι όχι, τι κάνουμε και τι αποφεύγουμε να κάνουμε, πώς κερδίζουμε την εμπιστοσύνη τους και με ποιόν τρόπο τα καλούμε να συμμετάσχουν στην αφήγηση.
Αυτά και άλλα πολλά, σε μια προσπάθεια να υπενθυμίσουμε την θεραπευτική αλλά και εκπαιδευτική αξία της αφήγησης παραμυθιών και να εξοπλίσουμε τους ενδιαφερόμενους μελλοντικούς «παραμυθάδες», με γνώσεις για την επαφή τους με την ιδιαίτερη πραγματικότητα του κόσμου των παραμυθιών.
Το κόστος συμμετοχής είναι 250 ευρώ και περιλαμβάνει: δίδακτρα, διανυκτερεύσεις, διατροφή (πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό), υλικό εργαστηρίου.
Θα δοθεί βεβαίωση παρακολούθησης στους συμμετέχοντες.

Οι ενδιαφερόμενοι είναι προτιμότερο να επικοινωνούν στα τηλέφωνα
210-7750653/ 6976330933 για κράτηση θέσεων και στη συνέχεια να καταθέτουν το ποσό των 125 ευρώ στην Εθνική Τράπεζα στον αρ. λογαριασμού 748/741477-34 φυλάγοντας το καταθετήριo και παρουσιάζοντας το την ημέρα έναρξης του εργαστηρίου.

Κρατήσεις μέχρι την Παρασκευή 8 Απριλίου.
Απαραίτητη η αποστολή βιογραφικού.
Περιορισμένος αριθμός θέσεων (14).

Όναρ μέσω Τέχνης, περιοδικό το παραμύθι.

Το περιοδικό "το παραμύθι", εύχεται σε όλους 

Χρόνια Πολλά, 

Παραμυθένια Χριστούγεννα, 

Ευτυχισμένος ο νέος χρόνος, γεμάτος παραμύθια, όνειρα, ελπίδες και αλλαγές

Ένα δώρο για όλο το χρόνο

Με ένα τηλεφώνημα στο 210-7750653 ή με ένα e-mail στο toparamuthi@gmail.com

στο σπίτι σας με αντικαταβολή τα 2 πρώτα τεύχη του περιοδικού "Το Παραμύθι" με 18 €.



Ο ψεύτης πεταλωτής

     Μια φορά και ένα καιρό σε ένα χωριό, στην πλαγιά ενός βουνού ζούσε ένας τσοπάνης, με την γυναίκα του. Παιδιά δεν είχαν. Όλη μέρα έβοσκε τα πρόβατα και τα γελάδια του. Το βουνό ήταν κακοτράχαλο. Τα παπούτσια, που ο ίδιος έφτιαχνε από τομάρια μοσχαριών, έλιωναν και τα πόδια του μάτωναν. Το όνειρο του ήταν να καταφέρει να φτιάξει παπούτσια να μην χαλάνε. Ποτέ δεν τα κατάφερε. Η γυναίκα του είχε έναν καημό, ήθελε να αποκτήσει παιδί. Παρακαλούσε τον θεό να της δώσει ένα αγόρι για να το στείλει να γίνει τσαγκάρης. Να χαρεί και ο πατέρας του. Περνούσαν τα χρόνια και παιδί δεν έκαναν. Η γυναίκα έλεγε στον άντρα της:
     – Αφού ο θεός δεν μας δίνει ένα παιδάκι, δεν παίρνουμε ένα ορφανό να σε βοηθάει στα γελάδια και να μάθει να φτιάχνει παπούτσια;
     Εκείνος δεν πίστευε στον θεό.
     – Δεν υπάρχει θεός, της έλεγε.
     – Σ’ ακούει και θα σε τιμωρήσει, του λέγε και συνέχιζε να παρακαλεί τον θεό. Εκείνος γέλαγε.
     Ένα βράδυ βλέπει αυτή άγγελο κυρίου να της λέει:
     – Ο άντρας σου θα τιμωρηθεί και εσύ θα δεις παιδί.
     Όταν ξύπνησε λέει στον άντρα της το και το. Εκείνος γέλασε με την καρδιά του. Ένα βράδυ η γελάδα τους γέννησε. Μα τούτο που έκανε έμοιαζε και με μοσχαράκι και με παιδί. Τα μάτια του, το χαμόγελό του, η γλώσσα του. Τα ‘χασαν και οι δυο. Δεν πίστευαν στα μάτια τους. Πέρναγε ο καιρός και το παιδί μεγάλωνε, και όσο μεγάλωνε έμοιαζε πιο πολύ με μοσχαράκι. Όλη μέρα έτρωγε, γλειφόταν, μούγκριζε και κοιμόταν. Τα μάτια του δεν χαίρονταν ούτε λυπόντουσαν.
     – Ούτε να φυλάει γελάδια δεν θα κάνει, έλεγε ο πατέρας του.
     – Δεν κάνει ούτε για τσαγκάρης, έλεγε η μάνα του.
     – Έτσι που τρώει, ούτε στο άλογο δεν θα μπορεί να ανέβει.

     Και βγήκαν αληθινοί. Μεγάλωσε και ούτε στο άλογο δεν μπορούσε να ανεβεί. Τι να κάνουν, τι να κάνουν; Είδαν και απόειδαν και αποφάσισαν να τον στείλουν να μάθει να πεταλώνει τα άλογα. Να γίνει πεταλωτής. Έτσι κι έγινε.
     Με τα χίλια ζόρια έμαθε τη δουλειά. Κάθε πρωί γύρναγε στα χωριά και φώναζε:
     – Εδώ ο καλός πεταλωτής, πεταλώνω άλογα, ακόμα και ψύλλο πεταλώνω.
     Μια μέρα ένας ντελάλης που ερχόταν από ένα μακρινό ταξίδι έφτασε στο χωριό. Έσερνε το άλογο του, που κούτσαινε. Το πήγε στον πεταλωτή. Εκείνο μόλις τον είδε αφήνιασε. Σηκώνει τα δυο πισινά του πόδια και δίνει μια κλωτσιά, πάρ’ τον πεταλωτή ανάσκελα. Έτρεξε κόσμος. Άλλοι κρατούσαν το άλογο, άλλοι γιατροπόρευαν τον πεταλωτή. Όταν συνήλθε, ο ντελάλης του λέει:
     – Καημένε, δεν κάνεις για πεταλωτής. Μόλις σε βλέπουν τα άλογα θα αφηνιάζουν.
     Ο κόσμος που είχε μαζευτεί τ’ άκουσε.
      – Για να το λέει ο ντελάλης που έχει γυρίσει όλο τον κόσμο θα ξέρει, έλεγαν.
     Περνούσαν οι μέρες και πραγματικά κανείς πια δεν πήγαινε στον πεταλωτή. Αυτός δεν ήξερε τι να κάνει. Έπρεπε ή να αλλάξει δουλειά ή να φύγει σε άλλα μέρη να μην τον ξέρουν.
     Μια μέρα αποφάσισε να πάει στον ντελάλη για να τον ρωτήσει τι να κάνει. Ο ντελάλης, που είχαν δει πολλά τα μάτια του και είχαν ακούσει πιο πολλά τα αυτιά του, του λέει:
     – Για πεταλωτής δεν κάνεις. Πες μου ένα ψέμα και θα σου βρω δουλειά.
     – Δεν έχω πει ποτέ ψέμα, λέει ο πεταλωτής.
     Ο ντελάλης γέλασε και του λέει:
     – Σε παίρνω για βοηθό μου.
     Και πραγματικά τον πήρε. Γύριζαν χώρες και χωριά και ντελαλούσαν μαζί τις διαταγές του βασιλιά. Στον πεταλωτή άρεσε πολύ αυτή η δουλειά. Είχε και μεγάλη γλώσσα και δυνατή φωνή. Δεν κουραζόταν ποτέ. Έγινε σιγά σιγά ο αγαπημένος ντελάλης του βασιλιά. Μια μέρα ο βασιλικός ντελάλης πέθανε και στη θέση του ο βασιλιάς πήρε στο παλάτι για αρχιντελάλη τον πεταλωτή. Έλεγε τα ψέματα τόσο πιστευτά που άρεσαν πολύ στον βασιλιά.

    Ο πεταλωτής χάρηκε με τη νέα του δουλειά και άρχισε να περπατάει κορδωτός, καμαρωτός. Αλλά ούτε και τώρα δεν μπορούσε να γελάσει. Στον βασιλιά άρεσε πολύ αυτό. Ήξερε ότι οι γελαστοί άνθρωποι είναι αληθινοί και δεν ήθελε ποτέ τέτοιον ντελάλη. Όμως, όσο περνούσε ο καιρός, ο βασιλιάς έλεγε πιο πολλά ψέματα, αφού κανείς δεν αντιδρούσε. Ο πεταλωτής, όσο πιο μεγάλο
ήταν το ψέμα, τόσο πιο σοβαρά το έλεγε. Ψέμα ο βασιλιάς, ψέμα ο πεταλωτής. Ο λαός δεν άργησε να
τους πάρει χαμπάρι. Κάποιοι άρχισαν να γελάνε όταν τον έβλεπαν. Κάποιοι άλλοι του γύριζαν την
πλάτη. Ο πεταλωτής νευρίαζε και γινόταν ακόμα πιο σοβαρός. Και όσο πιο σοβαρός γινόταν τόσο πιο
πολλά ψέματα έλεγε. Ο λαός άρχισε να μην τον πιστεύει για τα καλά. Μετά από λίγο καιρό κανείς δεν του έδινε σημασία.
     Ο πεταλωτής τότε άρχισε να λέει ψέματα και στον βασιλιά. Ο βασιλιάς τον κατάλαβε, γιατί ήξερε
από ψέματα, και μια μέρα του λέει:
     – Αύριο είναι παραμονή Πρωτοχρονιάς. Για να σε κρατήσω στο παλάτι θα διαλαλήσεις ένα ψέμα που θα το πιστέψουν όλοι. Θα διαλαλήσεις ότι τον καινούργιο χρόνο όλοι θα γενούν ευτυχισμένοι,
είναι απόφαση του βασιλιά και θα βρω σε όλους δουλειά.
      Την άλλη μέρα ο πεταλωτής βγαίνει να ντελαλήσει, αλλά πριν προλάβει να ανοίξει το στόμα του ακούει να του φωνάζουν:
     – Πεταλωτή πεταλωτή από τ’ άλλο μου τ’ αυτί, πεταλωτή πεταλωτή από τ’ άλλο μου τ’ αυτί.
Στο τέλος κανείς δεν τον άκουγε. Γέλαγαν και έκλειναν τα αυτιά τους. Ο ντελάλης δεν τα ‘χασε. Γυρίζει στον βασιλιά και του λέει:

     – Βασιλιά μου ο λαός με άκουσε και όλοι γελάνε, είναι πολύ ευχαριστημένοι. Μάλιστα κλείνουν τα αυτιά τους για να μην τους φύγουν ποτέ τα νέα που τους είπα.
     Ο βασιλιάς τον πίστεψε και ζήτησε να μάθει τα λόγια που τους είπε. Αλλά πριν προλάβει να του πει, ακούγεται μια φωνή από παντού:
      – Πεταλωτή πεταλωτή από τ’ άλλο μου τ’ αυτί
       για τα ψέματα του βασιλιά δεν μας καίγεται καρφί,
       πεταλωτή πεταλωτή από τ’ άλλο μου τ’ αυτί.
       Τότε ο βασιλιάς κοιτάζει από το παράθυρο, και τι να δει. Όλοι είχαν μαζευτεί έξω και φώναζαν, κρατούσαν παλιά πέταλα στα χέρια και έλεγαν:
      – Δεν είμαστε άλογα πεταλωτή
     που πεταλώνεις ψύλλο,
     άνθρωποι με λογική σωστή
     και σε σου πρέπει ξύλο.
     Κάνει να δει και αυτός από το παράθυρο, μα κάποιος του πετάει ένα πέταλο και τον βρίσκει κατακούτελα.
     Και έζησε αυτός καλά με ένα κεφάλι πέταλο. Ο βασιλιάς φοβήθηκε και κρύφτηκε και ακόμα είναι κρυμμένος, και όποιος δεν το πιστεύει είναι γελασμένος. Ξέχασα να σας πω, ότι όσο για τα παλιά πέταλα που κρατούσαν όλοι στα χέρια τους, γύρισαν πίσω στα σπίτια τους και τα κάρφωσαν πάνω από τις πόρτες τους.
       – Για να μην ξεχαστεί ποτέ το πάθημα του πεταλωτή και τα
ψέματα του βασιλιά, είπαν.
      Το κάρφωσαν εκεί για πάντα, για να μην μπει παραμονή Πρωτοχρονιάς ποτέ πια ψέμα στο σπίτι τους. Όλοι ξέρανε πια πως γούρι για την καινούρια χρονιά θα είναι μόνο η αλήθεια. Και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα! Όσο για τον πεταλωτή, τρέχα γύρευε… ποιος τον θυμάται πια.

Ευτύχιος Καρυόλακης

Σεμινάριο: Το παραμύθι στην Εκπαιδευτική και Νοσηλευτική Διαδικασία

Σε αυτό το σεμινάριο ο Δημήτρης Αβούρης, γνωστός παραμυθάς και ιδρυτής του μη κερδοσκοπικού σωματείου «ΟΝΑΡ μέσω τέχνης για το άρρωστο παιδί», θα μας εισάγει στην τέχνη του παραμυθιού.

Για όσους ενδιαφέρονται για περαιτέρω εκπαίδευση θα ακολουθήσουν δύο σεμινάρια 2 ωρών το καθένα με τα εξής θέματα:

Α. Γραφή παραμυθιών
Β. Αφήγηση παραμυθιών.

Κυριακή 16 Ιανουαρίου 2011, 17:00-21:00.
Δικαίωμα συμμετοχής: συμβολική συμμετοχή 20 ευρώ

Το σεμινάριο θα γίνει στον Οργανισμό Κώστας Φωτεινός - Καφέ Σχολειό
Πατησίων 189, στο 2ο όροφο.
Τηλέφωνα επικοινωνίας για πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής : 2108661553 και 6946586097

Τα πριγκιπόπουλα

     Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένας βασιλιάς και μια βασίλισσα. Η βασίλισσα δεν μπορούσε να κάνει παιδιά. Αποφάσισαν λοιπόν να υιοθετήσουν ένα. Στον βασιλιά δεν άρεσαν τα κορίτσια. Ήθελε μόνο αγόρια. Η βασίλισσα, μόνο κορίτσια. Έτσι μάλωναν συνέχεια και δεν έπαιρναν καμία απόφαση. Μια μέρα ο βασιλικός σύμβουλος είπε:
– Γιατί δεν υιοθετείτε δύο παιδιά; Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι!
     Έτσι κι έγινε. Μετά από χρόνια τα δυο πριγκιπόπουλα μεγάλωσαν κι ερωτεύτηκαν το ένα το άλλο. Δεν ήξεραν ότι δεν είναι πραγματικά αδέρφια, γι’ αυτό ένιωθαν ενοχές για τα συναισθήματά τους. Έτσι μάλωναν συνέχεια, όπως οι γονείς τους. Ο βασιλιάς κατάλαβε τι συμβαίνει και το είπε στη βασίλισσα.
– Να τους χωρίσουμε για λίγο καιρό. Να μη βλέπονται για να ξεχαστούν, είπε η βασίλισσα.
     Έτσι, με τη δικαιολογία ότι μαλώνουν, τους χώρισαν. Το πριγκιπόπουλο πήγε να μείνει στο παλάτι του θείου του και η πριγκιποπούλα στις ξαδέρφες της.
     Πέρασαν δώδεκα χρόνια, ώσπου μια μέρα γύρισαν στο παλάτι. Μόλις έφτασαν στο παλάτι, έτρεξε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου.
– Λυπάμαι που τόσα χρόνια μαλώναμε συνέχεια, είπε η πριγκίπισσα.
– Κι εγώ έχω μετανιώσει, είπε ο πρίγκιπας.
     Ο βασιλιάς και η βασίλισσα είδαν ότι δεν μπορούσαν να τους χωρίσουν. Έτσι αποφάσισαν να τους πουν την αλήθεια. Τα δύο πριγκιπόπουλα μαρτύρησαν τον έρωτά τους και παντρεύτηκαν. Έτσι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Βάσω, 11 χρόνων

ΚΥΡΙΑΚΗ 19 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2010

«Η αφήγηση και η γραφή παραμυθιών
στην εκπαιδευτική διαδικασία»

Εισηγητής: Δημήτρης Αβούρης,
συγγραφέας & αφηγητής παραμυθιών

Η επιλογή των κατάλληλων παραμυθιών, ο τρόπος απόδοσης και αφήγησής τους, ανάλογα με την κάθε περίπτωση, και οι δυσκολίες που καλείται να αντιμετωπίσει ο «παραμυθάς» είναι τα βασικά σημεία στα οποία θα σταθεί ο εισηγητής του σεμιναρίου.

Αφηγητής παραμυθιών και συγγραφέας ο ίδιος, με εμπειρία από παραστάσεις σε σχολεία και με καθημερινή εθελοντική δράση στα Νοσοκομεία Παίδων εδώ και μια δεκαετία θα δώσει απαντήσεις σε ερωτήσεις όπως: πώς προσεγγίζουμε τα παιδιά, τι λέμε και τι όχι, τι κάνουμε και τι αποφεύγουμε να κάνουμε, πώς κερδίζουμε την εμπιστοσύνη τους και με ποιόν τρόπο τα καλούμε να συμμετάσχουν στην αφήγηση.

Το δεύτερο μέρος του σεμιναρίου επικεντρώνεται στα οφέλη της αφήγησης των παραμυθιών κατά την διάρκεια της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Τι είδους μηνύματα περνάνε τα παραμύθια στα παιδιά και πώς αυτά μπορεί να τα χρησιμοποιήσει ο γονιός, ο εκπαιδευτικός για να ξορκίσει φόβους, να προβάλλει ηθικές αρχές, να τονώσει την φαντασία, ή ακόμα και για να μεταδώσει γνώσεις.

ΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΕ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ
ΒΥΡΩΝΟΣ 60, ΚΑΛΑΜΑΤΑ
Διάρκεια σεμιναρίου: 11.00π.μ. – 14.00μ.μ. (3 ώρες)
Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας
ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ: 27210 82074 και 6948 042177

  Ένα δώρο για όλο το χρόνο

Με ένα τηλεφώνημα στο 210-7750653 ή με ένα e-mail στο toparamuthi@gmail.com

στο σπίτι σας με αντικαταβολή τα 2 πρώτα τεύχη του περιοδικού "Το Παραμύθι" με 18 €.

Παράσταση αφήγησης παραμυθιών

Την Τρίτη 14 Δεκεμβρίου 2010 και ώρα 6:30 μ.μ στο Cafe-βιβλίο στο Γυμνό Αμαρύνθου, στο ισόγειο του Κέντρου Ξένων Γλωσσών Δέσποινα Δροσάτου

Χορηγός – διοργάνωση:  Κέντρο Ξένων Γλωσσών Δέσποινας Δροσάτου στο Γυμνό και στο Αλιβέρι.

Κιν: 697 8940733,  e-mail drosatou@otenet.gr

Ο Σκασμός

     Μια φορά κι έναν καιρό ζούσαν κάτω από τη γη κάτι μικρά, κουτσά, στραβά, ανάποδα, μαυρισμένα, παράξενα ανθρωπάκια που τα έλεγαν καλικαντζαράκια.
     Το μικρότερο είχε την πιο κακιά συνήθεια του κόσμου. Του άρεσε να μιλάει, να μιλάει, να μιλάει και να μην σταματάει με τίποτα. Το όνομα του ήταν Σκασμός.
     – Σταμάτα, δεν μπορούμε να σ’ ακούμε, του έλεγαν τ’ άλλα.
     Εκείνο μιλούσε συνέχεια. Ένα βράδυ, παραμονή Χριστουγέννων, αποφάσισαν να ανέβουν πάνω στη γη. Από που ανέβηκαν; Μέσα από την κουφάλα μιας γέρικης ελιάς. Και μόλις ανέβηκαν, εκείνο το κουτσό, στραβό, ανάποδο, μαυρισμένο που του άρεσε να μιλάει, να μιλάει, δρόμο παίρνει, δρόμο αφήνει, τρέχει από δω, τρέχει από κει, και πού πήγε και τρύπωσε; Μέσα σε ένα ανθρώπινο στόμα που το βρήκε εκείνη την ώρα ανοιχτό. Και ο άνθρωπος, που μπήκε μέσα του το καλικαντζαράκι, ξέρετε τι έπαθε; Άρχισε να να μιλάει, να μιλάει, να μιλάει, και να μην σταματάει με τίποτα.
     – Σταμάτα, του λέγανε οι άλλοι, δεν σ’ αντέχουμε, σταμάτα!
     Εκείνος συνέχισε να μιλάει. Μίλαγε τόσο πολύ που δεν άντεχε άλλο. Και μια μέρα λέει:
     – Μιλάω πολύ, θα σκάσω, μιλάω πολύ, θα σκάσω... Σκασμός!
     Και όπως λέει αυτή την άσχημη λέξη, εκείνο το κουτσό, στραβό, ανάποδο, μαυρισμένο καλικαντζαράκι πετάγεται από το ανθρώπινο στόμα και τρέχει από δω, τρέχει από κει, δρόμο παίρνει, δρόμο αφήνει, και πού πάει και μπαίνει; Μέσα σε ένα άλλο ανθρώπινο στόμα που το βρήκε εκείνη την ώρα ανοιχτό. Ο άνθρωπος, που μπήκε μέσα του το καλικαντζαράκι, τι να πάθει; Άρχισε να μιλάει, να μιλάει, να μιλάει, και να μην σταματάει με τίποτα.
     – Σταμάτα, του λέγανε οι άλλοι, δεν σ’ αντέχουμε.
      Εκείνος συνέχισε να μιλάει. Μίλαγε τόσο πολύ που δεν άντεχε άλλο. Και μια μέρα λέει:
     – Δεν αντέχω άλλο... Σκασμός!
      Στο λεπτό, εκείνο το κουτσό, στραβό, ανάποδο, μαυρισμένο καλικαντζαράκι δίνει μια και πετάγεται από εκείνο το ανθρώπινο στόμα. Δρόμο παίρνει, δρόμο αφήνει τρέχει από δω, τρέχει
από κει, και πού πάει και μπαίνει;
     Ξέχασα να σας πω ότι ο μεγαλύτερος φόβος της ζωής του ήταν μήπως γίνει κάποτε λευκό. Πάει και μπαίνει μέσα σε ένα σπίτι από την καμινάδα. Και τι έγινε; Πιο άσπρο ή πιο μαύρο; Μόλις μπαίνει μέσ’
στο σπίτι, τι να δει; Έναν άνθρωπο να κοιμάται και συνέχεια να ροχαλίζει. Δεν χάνει καιρό και δίνει μια και μπαίνει μέσα στο στόμα του. Τι να πάθει ο άνθρωπος εκείνος μέσα στον ύπνο του; Άρχισε να παραμιλάει, να παραμιλάει και να μην σταματάει με τίποτα.
     – Παραμιλάω, παραμιλάω, παραμιλάω, έλεγε μέσα στον ύπνο του. Παραμιλάω πολύ, θα σκάσω... Σκασμός!
     Και όπως λέει αυτή τη λέξη, εκείνο το κουτσό, στραβό, ανάποδο, μαυρισμένο καλικαντζαράκι δίνει μια και πετάγεται από εκείνο το ανθρώπινο στόμα. Βγαίνει έξω και αρχίζει να τρέχει μέσα στο σπίτι. Τρέχει από δω, τρέχει από κει, και τι να δει; Πάνω σε ένα τεράστιο τραπέζι γλυκά, ζαχαρωτά... Δεν χάνει καιρό, ανεβαίνει πάνω στο τραπέζι και αρχίζει με τα χέρια του να ξεσκονίζει τους κουραμπιέδες. Ένα σύννεφο άχνης απλώθηκε παντού. Μετά χτένισε τα κανταΐφια με τα νύχια του. Πήρε το μέλι και άρχισε να ψάχνει μέσα στο σπίτι να βρει μακαρόνια για να φτιάξει μελομακάρονα. Και αφού έκανε όλα αυτά, δίνει μια και μπαίνει μέσα στην καμινάδα. Και τι έγινε; Πιο μαύρο ή πιο άσπρο; Αλλά για κακή του τύχη, την ώρα που βγήκε πάνω στη στέγη του σπιτιού, είχε αρχίσει να χιονίζει. Το χιόνι έπεφτε πάνω του. Ο φόβος του μήπως γίνει λευκό άρχισε να γίνεται πραγματικότητα. Μα συνέχισε να μιλάει, να μιλάει... Το χιόνι έπεφτε μέσα στο στόμα του... Και άρχισε να παγώνει τη φωνή του.
     Αμέσως κατεβαίνει στον δρόμο και αρχίζει να τρέχει από δω, τρέχει από κει. Να βρει κάπου να κρυφτεί. Ξαφνικά, τι να δει; Μια παρέα παιδιών που έπαιζαν χιονοπόλεμο. Μόλις τον βλέπουν με
ανοιχτό το στόμα, άρχισαν να του πετάνε χιονόμπαλες. Μα εκείνο συνέχισε να μιλάει... Οι χιονόμπαλες έμπαιναν από το στόμα του. Εκατό χιονόμπαλες έγινε η κοιλιά του. Σαράντα το κεφάλι του. Και μίλαγε, μίλαγε... Ώσπου, πάγωσε η φωνή του, τα πόδια του, τα χέρια του. Κι έτσι
έγινε ένας τεράστιος, ακίνητος, αμίλητος χιονάνθρωπος. Τα παιδιά του έβαλαν και... μύτη... σκούφο...
     Να σας πω ένα μυστικό; Όταν ακούτε κάποιον δίπλα σας να μιλάει, να μιλάει και να μην σταματάει με τίποτα, κλείστε το στόμα σας και πείτε από μέσα σας:
     – Σκασμός, σκασμός, σκασμός...
     Όμως μην τολμήσετε να ανοίξετε το στόμα σας, γιατί κινδυνεύετε να βγει από το άλλο στόμα και να 'ρθει, να μπει στο δικό σας στόμα.
     Να σας πω και το πιο μεγάλο μυστικό; Όταν κρατάτε το στόμα σας κλειστό, θα ζείτε εσείς πάντα καλά και οι άλλοι, που δεν θα σας ακούνε, ακόμα καλύτερα.

 

Δημήτρης Αβούρης

Το παιδί που δεν ήξερε να γελάει και να κλαίει

   

ια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα παιδί που έκλαιγε χαρούμενα και γελούσε λυπημένα. Οι γονείς του ανησυχούσαν πολύ. Έτσι μια μέρα αποφάσισαν να τον πάνε σε ένα γιατρό. Ο γιατρός τον εξέταζε πολλές ώρες μα δεν του βρήκε τίποτα. Δεν ήξεραν τι να κάνουν. Αποφάσισαν να τον πάνε στον ξακουστό μάγο που ζούσε βαθιά στο δάσος.
     Δρόμο πήραν, δρόμο άφησαν κι έφτασαν στο σπίτι του μάγου. Ο μάγος τότε έδωσε στο παιδί να πιεί ένα μεγάλο φλιτζάνι με τριμμένα βότανα. Μόλις το ήπιε όλο, ο μάγος κοίταξε το φλιτζάνι και κατάλαβε ότι το παιδί ήταν μαγεμένο. Κανείς όμως δεν μπορούσε να λύσει τα μάγια παρά το ίδιο το παιδί. Έτσι ο μάγος είπε στους γονείς ν’ αφήσουν το παιδί να ταξιδέψει μόνο του για να λύσει τα μάγια του. Οι γονείς έτρεμαν από τον φόβο και τη στενοχώρια τους, αλλά δεν είπαν τίποτα. Έφυγαν. Τότε το παιδί, προτού καν ξεκινήσει το ταξίδι του, βρήκε το πρώτο πιο λυπητερό πράγμα: ν’ αποχωρίζεσαι τους γονείς σου. Τότε δάκρυσε. Ένιωσε για πρώτη φορά στη ζωή του τη λύπη. Ξεκίνησε όμως, γιατί ήθε-
λε να λύσει τα μάγια του όσο πιο γρήγορα γινόταν για να ξαναβρεί τους γονείς του.
     Δρόμο πήρε, δρόμο άφησε, βρέθηκε σε μια έρημο. Δεν είχε ούτε φαγητό, ούτε νερό, ούτε έβλεπε τίποτα. Μόνο βουνά από άμμο.
     – Δεν θα βγω ποτέ από αυτή την έρημο, είπε.
     Τότε τον έπιασαν τα κλάματα, έπιασε το πρόσωπό του με τα χέρια του. Έμεινε εκεί πολλή ώρα. Το πήρε απόφαση. Σηκώθηκε και προχώρησε. Δεν είχε άλλη λύση αν ήθελε να λύσει τα μάγια του.
     Δεν πέρασε λίγη ώρα και ξαφνικά μπροστά του βλέπει έναν κάκτο και λίγο πιο πέρα μια καμήλα.

Βρήκε έναν κάκτο νερό να πιει
μία καμήλα από την έρημο να βγει.

     Άρχισε να τρέχει και να γελά από τη χαρά του. Κι όσο πιο πολύ γέλαγε τόσο πολύ έτρεχε. Κι όσο πιο πολύ έτρεχε τόσο πιο πολύ γέλαγε. Αφού ήπιε νερό από τον κάκτο, ανέβηκε στην καμήλα και συνέχισε το ταξίδι του μέσα στη νύχτα. Αποκοιμήθηκε πάνω στην καμήλα.
     Μόλις ξύπνησε είχε φτάσει σε ένα πολύ πλούσιο χωριό. Όμως εκεί όλοι οι άνθρωποι ήταν αμίλητοι και θλιμμένοι. Τότε τους ρώτησε:
     – Γιατί είστε λυπημένοι;
     Κι αυτοί απάντησαν:
     – Είμαστε πλούσιοι μα είμαστε γέροι και δεν έχουμε παιδιά. Πού να τη βρούμε τη χαρά;
     – Γιατί δεν έχετε παιδιά; ρώτησε τότε το παιδί.
     – Γιατί ήμασταν τσιγκούνηδες, κοιτούσαμε μόνο να μαζεύουμε χρήματα και να μη χαλάμε.
     Το παιδί τούς λυπήθηκε μα έπρεπε να συνεχίσει. Μετά από μια μέρα και μια νύχτα έφτασε σε ένα άλλο χωριό. Εκεί είχε περάσει ο πόλεμος. Όλα ήταν μαύρα, καμένα. Ξαφνικά μαζεύτηκαν γύρω του πολλά παιδιά.
     – Πού είναι οι γονείς σας; ρώτησε το παιδί.
     – Δεν έχουμε γονείς, σκοτώθηκαν στον πόλεμο, είπαν τα παιδιά.
     Τότε το παιδί έκλαψε πάλι. Ένιωσε ότι είχε αρχίσει να μεγαλώνει. Του ήρθε μια ιδέα. Μάζεψε όλα τα παιδιά και τους είπε να το ακολουθήσουν. Περπάτησαν μια μέρα και μια νύχτα και έφτασαν στο πλούσιο χωριό. Οι γέροι γέλασαν για πρώτη φορά στη ζωή τους και τα παιδιά γέλασαν κι εκείνα μετά από πολύ καιρό. Το παιδί γελούσε κι αυτό με τη χαρά τους κι έκλαιγε μαζί από συγκίνηση.
Ξαφνικά κατάλαβε ότι τα μάγια του είχαν λυθεί. Φώναξε τότε δυνατά τρεις φορές γελώντας.
     – Τα έλυσα τα μάγια μου.
     Τότε ξαφνικά βρέθηκε πάλι στο σπίτι τού μάγου κι ήταν εκεί και οι γονείς του. Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Παναγιώτης, Στάθης, 11 χρόνων

Η χώρα των δαχτυλιδιών

     Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια χώρα με πολύ χρυσάφι. Από παλιά οι κάτοικοί της έφτιαχναν σπουδαία πράγματα με το χρυσάφι. Αγάλματα, χρυσούς ήλιους, χρυσά στεφάνια, σταυρούς, χρυσά δαχτυλίδια. Δούλευαν πολύ για να τα φτιάξουν.

     Έτσι έκαναν γνωστή τη χώρα τους σε ολόκληρο τον κόσμο. Όλοι τους θαύμαζαν. Σε αυτή τη χώρα ζούσαν πολλοί σοφοί και αρκετοί φωτισμένοι δάσκαλοι.

     Κάποιοι βασιλιάδες από άλλες χώρες την ζήλευαν. Πολλές φορές κατάφεραν να τη νικήσουν και να αρπάξουν πολλά από τα πλούτη της. Όμως ο λαός της κατάφερνε ενωμένος να ελευθερώνεται. Είχε και σπουδαίους στρατηγούς.

     Είδαν και απόειδαν οι ξένοι βασιλιάδες να κάνουν δούλους τους τούς κατοίκους της χώρας, μα ποτέ δεν τα κατάφερναν. Έτσι κάποτε σκέφτηκαν να βάλουν τον λαό της σε διχόνοια. Τάχα μου για να τους βοηθήσουν να λύσουν τις διαφορές τους. Έτσι έβαλαν ξένο βασιλιά, για πάντα.

     Ο βασιλιάς μόλις έφτασε στη χώρα διάταξε να του φτιάξουν ένα χρυσό στέμμα. Έτσι κι έγινε. Σ’ εκείνον οι άλλοι βασιλιάδες έκαναν δώρο ένα ολόχρυσο δαχτυλίδι.

     – Μόνο ο πρωτότοκος γιος, με αυτό το δαχτυλίδι, θα γίνεται βασιλιάς, του είπαν.

     Έτσι γινόταν για χρόνια. Βασιλιάς γινόταν πάντα ο πρωτότοκος γιος του βασιλιά. Κάποιοι παμπόνηροι όμως από τον λαό ήθελαν κι εκείνοι να γίνουν βασιλιάδες. Για να ζουν βασιλικά. Ήθελαν πολύ να μάθουν πού κρύβει ο βασιλιάς τις νύχτες το δαχτυλίδι του και να βρουν τρόπο να του το κλέψουν.

     – Θα του το πάρουμε και θα γίνουμε εμείς βασιλιάδες, έλεγαν και ξανάλεγαν.

     Σκέφτονταν και ξανασκέφτονταν. Μια μέρα ένας από αυτούς κάλεσε τους άλλους και τους είπε:
     – Δεν πάμε μέρα να κλέψουμε του βασιλιά το δαχτυλίδι;
     – Πώς να γίνει αυτό, του λένε, αφού ο βασιλιάς το φοράει;

     – Πάμε να ρωτήσουμε τους σοφούς. Αυτοί θα ξέρουν, τους λέει τότε αυτός.

     Έτσι κι έγινε. Την άλλη μέρα πάνε στον βασιλιά, όλοι μαζί για να κουβεντιάσουν, όπως του ’παν, μια μεγάλη υπόθεση. Ο βασιλιάς τους καλοδέχτηκε. Έτσι κατάφεραν να μπουν στο παλάτι. Την ώρα που κουβέντιαζαν, ξαφνικά άρχισαν να τσακώνονται μεταξύ τους. Καβγάς μεγάλος. Φωνές, αντάρες. Ο βασιλιάς τα ’χασε. Άπλωσε τα χέρια του για να τους χωρίσει. Τότε ένας απ’ αυτούς, ο πιο επιτήδειος, άρπαξε το δαχτυλίδι κι έφυγε. Οι άλλοι συνέχισαν να τσακώνονται. Μέχρι να καταλάβει ο βασιλιάς ότι έχασε το δαχτυλίδι, ο άλλος γύριζε σε χώρες και χωριά, το ’δειχνε κι έλεγε:

     – Πήρα από τον βασιλιά το δαχτυλίδι.

     Την άλλη μέρα έγινε αρχηγός του κράτους. Τους άλλους ο βασιλιάς τους κράτησε στο παλάτι, γιατί του είπαν ότι θα τον βοηθήσουν να πάρει πίσω το δαχτυλίδι του. Ο νέος αρχηγός έβαλε στρατηγούς να φυλάνε τον βασιλιά και τον λαό, που άρχισε να φωνάζει.

     – Πληρώνουμε φόρους για τον βασιλιά, πληρώνουμε και για τους στρατηγούς, που κάθε μέρα περισσεύουν. 

     Ο νέος αρχηγός διάταξε να κλειστούν στις φυλακές όλοι οι σοφοί και μεγάλοι δάσκαλοι. Γιατί όπως έλεγε:

     – Αυτοί με τα λόγια τους ξεσηκώνουν τον λαό. 

     Έτσι έκανε ό,τι ήθελε και δεν μιλούσε κανείς. Μια μέρα κάποιοι από τους φιλοξενούμενους του βασιλιά, που ήθελαν πολύ κι αυτοί να γίνουν αρχηγοί, αποφάσισαν να κλέψουν το δαχτυλίδι από τον νέο αρχηγό. Σκέφτηκαν, ξανασκέφτηκαν και ντύθηκαν γυναίκες. Τον έπαιρναν από πίσω, όπου κι αν πήγαινε. Κανείς δεν τους είχε καταλάβει.

     – Όποιος καταφέρει και πάρει το δαχτυλίδι, θα γίνει αρχηγός αυτός και τα παιδιά του, για πάντα, έλεγαν.

     Μια μέρα που οι στρατηγοί με τον αρχηγό πήγαν να εγκαινιάσουν ένα γιοφύρι, έπεσε το δαχτυλίδι του αρχηγού μέσα στις λάσπες. Ένας απ’ αυτούς στο λεπτό το αρπάζει. Γύρισε και το φώναξε σε όλη τη χώρα.
     – Έκλεψα, έκλεψα το δαχτυλίδι.

     Έτσι έγινε αρχηγός. Τους υποσχέθηκε μάλιστα ότι το γιοφύρι θα το κάνει το πιο μεγάλο της χώρας, να φαίνεται παντού. Κάποια μέρα πέθανε αυτός. Πήρε ο γιος του το δαχτυλίδι κι έγινε αρχηγός. Μια μέρα κάπου του έπεσε και το έχασε. Το πήρε ένας άλλος που την άλλη μέρα έγινε αρχηγός. Μια μέρα του ’πέσε κι αυτουνού και το ’χασε. Το βρήκε ένας άλλος κι έγινε αρχηγός. Μετά το πήρε ο γιος του πρώτου, ο ανιψιός του δεύτερου, ο ξάδερφος του τρίτου, μετά ο γιος του άλλου κι έγιναν όλοι τους αρχηγοί.

     Ένας μάλιστα ήθελε να βάλει και την κόρη του αρχηγό. Είχε τη μορφή του δράκου κι έλεγαν ότι έχει στο σπίτι του σαράντα τουαλέτες. Δεν τα κατάφερε ποτέ. Όλοι τον έλεγαν γκαντέμη. Η κόρη του δεν έγινε αρχηγός και ήταν πολύ στενοχωρημένη.

     Ξέχασα να σας πω ότι το γιοφύρι που εγκαινίασε ο πρώτος επιτήδειος δεν έχει φτιαχτεί μέχρι σήμερα. Τέλος πάντων, ο κάθε αρχηγός έβαζε και νέους φόρους στον λαό. Ήθελε να ζει βασιλικά αυτός, οι συγγενείς και οι φίλοι του. Έτσι γινόταν χρόνια πολλά. Ο λαός δούλευε σκληρά και οι αρχηγοί ζούσαν με όλα τους τα μεγαλεία. 

     Σε αυτή τη χώρα οι αρχηγοί έχουν γίνει φίλοι μεταξύ τους και συναντιούνται όλοι μαζί όταν ο λαός υποφέρει. Τότε παίζουν ένα παιχνίδι για να εντυπωσιάσουν. Κάθονται σε έναν κύκλο όλοι και κοιτάζονται στα μάτια. Τότε ο παλιός αρχηγός κρύβει το δαχτυλίδι και λέει:

     – Έχασα, έχασα το δαχτυλίδι, όποιος το βρει θα το παντρευτεί.

     Τότε αυτοί ψάχνουν από δω, ψάχνουν από κει, ε και κάποιος θα το βρει. Αυτός γίνεται αρχηγός. Κάθε φορά που γίνεται νέος αρχηγός, γλεντάνε, τρώνε και πίνουνε οι δικοί του άνθρωποι, που κάθε φορά γίνονται και πιο πολλοί. Και κανενού δεν δίνουνε. Έτσι ο λαός δουλεύει μέρα νύχτα για να ζουν οι φίλοι τους και οι αρχηγοί βασιλικά. Όμως πια όσο και να δουλεύουν δεν μπορούν να ζήσουν. Όλα τα πλούτια, με τον καιρό, τα πούλησαν οι αρχηγοί μαζί με τους φίλους τους σε άλλα βασίλεια. Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι άλλοι βασιλιάδες ζητάνε πίσω τα δανεικά που τους έδιναν για να φτιάξουν το γιοφύρι. 

     Έτσι έβαλαν ξένους επιστάτες στη χώρα για να καταφέρουν να πάρουν πίσω τα δανεικά. Μάλιστα κράτησαν για ενέχυρο και το ίδιο το δαχτυλίδι του αρχηγού. Αυτός έβαλε νέους φόρους στον λαό. Πολλοί αναγκάστηκαν να πουλήσουν την περιουσία τους ακόμα και στους εχθρούς τους, για να μπορέσουν να πληρώσουν τους φόρους. Από τότε ο λαός ζει δυστυχισμένος, οι αρχηγοί ζουν πάντα καλά και οι επιστάτες ακόμα καλύτερα.

     Ξέχασα να σας πω πως οι αρχηγοί, για να ζουν ακόμα καλύτερα, πούλησαν και αυτά που δεν πουλιούνται σε μια χώρα. Πούλησαν τα γεφύρια, τους δρόμους, τα λιμάνια, το νερό και ό,τι άλλο τους κατέβαινε. Έτσι ζουν αυτοί βασιλικά κι εμείς εδώ καλύτερα. Όσο για τη χώρα, δεν είναι πια χώρα…

Ευτύχιος Καρυολάκης

48 Παραμύθια – Σχόλια στην επικαιρότητα
1ο τεύχος Σελίδα 48

Αφήγηση Παραμυθιών

Το «ΟΝΑΡ- Πρότυπο Κέντρο Θεραπείας μέσω Τέχνης»
οργανώνει :

Δωρεάν «Σεμινάριο Αφήγησης ...Παραμυθιών»

στην Πάτρα, την Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου 2010 και ώρα 18:00-21:00

 
Απευθύνεται σε μουσικοπαιδαγωγούς, δασκάλους, εμψυχωτές, ηθοποιούς, perfomers, σπουδαστές παιδαγωγικών σχολών, νηπιαγωγούς, γονείς και σε όσους έχουν επαφή με τα παιδιά.

• Ποια τα οφέλη της αφήγησης παραμυθιών κατά την διάρκεια της εκπαιδευτικής διαδικασίας; 
• Τι είδους μηνύματα περνάνε τα παραμύθια στα παιδιά και πως αυτά μπορεί να τα χρησιμοποιήσει ο εκπαιδευτικός για να ξορκίσει φόβους, να προβάλλει ηθικές αρχές, να τονώσει την φαντασία, ή ακόμα και για μεταδώσει γνώσεις;
• Πωςένας γονιός μπορεί να γίνει ο καλύτερος παραμυθάς για το παιδί του;

Η τέχνη της αφήγησης των παραμυθιών έχει αποδειχθεί πως συμβάλλει στην εκτόνωση και ανακούφιση του αφηγητή και του ακροατή θεατή. Η συμμετοχή στην ροή του μύθου και η ταύτιση με τους ήρωες επιτρέπουν στο παιδί να αντλήσει κουράγιο, δύναμη και γνώση.
Η επιλογή των κατάλληλων παραμυθιών, ο τρόπος απόδοσης και αφήγησή τους, ανάλογα με την κάθε περίπτωση, και οι δυσκολίες που καλείται να αντιμετωπίσει ο «παραμυθάς» στον χώρο αφήγησης είναι τα βασικά σημεία στα οποία θα σταθεί ο εισηγητής του σεμιναρίου, Αβούρης Δημήτρης.
Αφηγητής παραμυθιών και συγγραφέας ο ίδιος, με εμπειρία από παραστάσεις σε σχολεία και με καθημερινή εθελοντική δράση στα Νοσοκομεία Παίδων εδώ και δέκα χρόνια, θα δώσει απαντήσεις σε ερωτήσεις όπως: πως προσεγγίζουμε τα παιδιά τι λέμε και τι όχι, τι κάνουμε και τι αποφεύγουμε να κάνουμε, πως κερδίζουμε την εμπιστοσύνη τους και με ποιον τρόπο τα καλούμε να
συμμετάσχουν στην αφήγηση.

Αυτά και άλλα πολλά, σε μια προσπάθεια να υπενθυμίσουμε την θεραπευτική αλλά και εκπαιδευτική αξία της αφήγησης παραμυθιών και να εξοπλίσουμε τους ενδιαφερόμενους μελλοντικούς «παραμυθάδες», με γνώσεις για την επαφή τους με την ιδιαίτερη πραγματικότητα του κόσμου των
παραμυθιών


Το Σεμινάριο θα πραγματοποιηθεί:  
Αθηνών 58 και Πέντε Πηγαδίων (περιοχή Αγίας Σοφίας)

Περισσότερες
πληροφορίες στα τηλ:

2610-43 80 90 , 210-7750653, 6976 330933

Websites: www.onar-paidi.gr, www.toparamithimag.gr